برگشت به روش گذشته و أعمال سوء سابق حفظ نمايد . و لازمست خود را در ميدان كوشش و انجام وظائف بندگى تمرين و ممارست بدهد ، و آنچه از عبادات و طاعات مفروضه از او فوت شده است بجا آورد ، و هر چه از ديگران به ظلم و تجاوز به دست آورده است مسترد سازد . و بايد از همراهان ناشايست كناره گيرى كرده ، و شب را به بيدارى و روز را به روزه دارى و امساك از آشاميدن و خوردن به سر ببرد . و پيوسته در انجام امور و عاقبت جريان زندگى خود انديشه و تفكر نموده ، و از خداوند متعال يارى بطلبد كه او را در حالات خوشى و گشادگى و در موارد گرفتارى و ناراحتى توفيق استقامت عطا فرمايد . و هنگام ابتلاء و شدت و فشار زندگى ثابت قدم شده و متزلزل و متردد نگردد تا از درجهء توابين و از مقام توبه سقوط نكند ، و متوجه باشد كه پيش آمدهاى ناگوار و ابتلاءات و گرفتگىهاى زندگى موجب طهارت و بخشودگى خطاها و گناهها بوده ، و سبب مزيد در اعمال و بالا رفتن درجه و مرتبت روحانى خواهد بود ، خداوند متعال در سورهء عنكبوت آيهء 2 مىفرمايد : * ( أَ حَسِبَ النَّاسُ أَنْ يُتْرَكُوا أَنْ يَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لا يُفْتَنُونَ ، وَلَقَدْ فَتَنَّا الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَلَيَعْلَمَنَّ الله الَّذِينَ صَدَقُوا وَلَيَعْلَمَنَّ الْكاذِبِينَ - ) * آيا تصور مىكنند كه آنان ترك مىشوند ؟ و تنها اظهار و گفتار براى آنان كافى است ؟ و آزمايش و امتحان نمىشوند ؟ و ما آنان را كه پيش از آنان بودند به معرض آزمايش و امتحان گذاشتيم ، پس البته مىداند پروردگار متعال آنان را كه راستگويند و آنان را كه دروغ مىگويند . [ ( شرح ) ] براى سير انسان دو راه بيشتر نيست : 1 - سير به سوى كمال ، سعادت ، روحانيت ، حقيقت : كه سلوك در راه خدا و به سوى خدا و به مقصد خدا مىباشد .